آه کان طوطی دل بی شکرستان چه کند، آه کان بلبل جان بی گل و

آه کان طوطی دل بی شکرستان چه کند، آه کان بلبلِ جان بی گل و بستان چه کند

آنکِ از نقدِ وصالِ تو به یک جو نرسید چو گهِ عرض بوَد بر سرِ میزان چه کند

آنکِ بحر تو چو خاشاک به یک سوش افکند چو بجویند از او گوهرِ ایمان چه کند

نقش گرمابه ز گرمابه چه لذّت یابد، در تماشاگهِ جان صورت بی جان چه کند

با بد و نیکِ بد و نیک مرا کاری نیست، دلِ تشنه لبِ من در شبِ هجران چه کند

دست و پا و پر و بالِ دل من منتظرند تا که عشقش چه کند، عشق جز احسان چه کند

آنکِ او دست ندارد چه بَرَد روزِ نثار، آنکِ او پای ندارد گهِ خیزان چه کند

آنکِ بر پردۀ عشّاق دلش زنگله نیست پردۀ زیر و عراقیّ و سپاهان چه کند

آنکِ از بادۀ جان گوش و سرش گرم نشد سرد و افسرده میانِ صفِ مستان چه کند

آنکِ چون شیر نجَست از صفتِ گرگی خویش چَشمِ آهوفکنِ یوسُفِ کنعان چه کند

گر چه فرعون به دُر ریش مرصّع دارد او حدیثِ چو دُرِ موسیِ عمران چه کند

آنکِ او لقمۀ حِرص است به طَمْعِ خامی، او دَمِ عیسی و یا حکمتِ لقمان چه کند

بس کن و جمع شو و بیش پراکنده مگو، بی دلِ جمع دو سه حرفِ پریشان چه کند

شمسِ تبریز تویی صبحِ شکرریز تویی، عاشقِ روز به شب قبلۀ پنهان چه کند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *