هر نفسی تازه ترم کز سر روزن بپرم، چونک بهارم تو شهی باغ توام شاخ ترم

هر نفسی تازه ترم کز سرِ روزن بپرم، چونکِ بهارم تو شهی باغِ توام شاخِ ترم

چونکِ تویی میرْ مرا در برِ خود گیرْ مرا، خاکِ تو بادا کُلَهَم دستِ تو بادا کمرم

چونکِ تو دستِ شفقت بر سرِ ما داشته‌ای نیست عجب گر ز شرف بگذرد از چرخْ سرم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *