گر من ز دست بازی هر غم پژولمی، زیرک نبودمی و خردمند گولمی

گر من ز دستِ بازی هر غم پژولمی زیرک نبودمیّ و خردمند، گولمی
 گر آفتابِ عشق نبودیم چون زحلْ گه در صعودِ اندُه و گه در نزولمی
 ور بوی مصرِ عشقْ قلاوز نیستی چون اهلِ تیهِْ حِرص گرفتار غولمی
 ور آفتابِ جان‌ها خانه نشین بُدی دربند فتحِ باب و خروج و دخولمی
 ور گلسِتان جان نبُدی ممتحن‌نواز، من چون صبا ز باغِ وفا کی رسولمی
 عشق ار سماع‌باره و دف‌خواه نیستی من همچو نای و چنگ غزل کی شخولمی
 ساقیم گر ندادی داروی فربهی همچون لب زجاج و قدح در نحولمی
 گر سایۀ چمن نبُدیّ و فروغِ او من چون درختِ بختِ خسان بی‌ اصولمی
 بر خاک من امانت حق گر نتافتی من چون مزاجِ خاکْ ظلوم و جهولمی
 از گور سوی جنّت اگر راه نیستی، در گورِ تن چرا خوش و با عرض و طولمی
 ور راه نیستی به یمین از سوی شمال کی چون چمن حریف جنوب و شمولمی
 گر گلشن کرَم نبدی کی شکفتمی ور لطف و فضلِ حق نبدی من فضولمی
 بس کن ز آفتاب شنو مَطلعِ قِصَص، آن مطلع ار نبودی من در افولمی