گهی در گیرم و گه بام گیرم، چو بینم روی تو آرام گیرم

گهی در گیرم و گه بام گیرم، چو بینم روی تو آرام گیرم

زبونِ خاص و عامم در فراقت، بیا تا ترکِ خاص و عام گیرم

دلم از غم گریبان می دراند که کِی دامانِ آن خوش‌نام گیرم

نگیرم عیش و عشرت تا نیاید، و گر گیرم در آن هنگام گیرم

چو زلف‌اندازِ من ساقی درآید به دستی زلف و دستی جام گیرم

اگر در خرقۀ زاهد درآید شوَم حاجیّ و راهِ شام گیرم

وگر خواهد که من دیوانه باشم شوَم خام و حریفِ خام گیرم

وگر چون مرغ اندر دل بپرّد شوم صیّادِ مرغانْ دام گیرم

چو گویم شب نخسپم او بگوید که من خواب از نِمازِ شام گیرم

وگر گویم عنایت کن بگوید که نی من جنگیم دشنام گیرم

مرادِ خویش بگذارم همان دم مرادِ دلبرِ خودکام گیرم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *