اه چه بی ‌رنگ و بی ‌نشان که منم، کِی ببینم مرا چنان که منم

اه چه بی ‌رنگ و بی ‌نشان که منم، کِی ببینم مرا چنان که منم

گفتی اسرار در میان آور، کو میان اندر این میان که منم

کِی شود این روانِ من ساکن، این چنین ساکنِ روان که منم

بحرِ من غرقه گشت هم در خویش، بوالعجب بحرِ بی‌کران که منم

این جهان وآن جهان مرا مطلب، کاین دو گم شد در آن جهان که منم

فارغ از سودم و زیان چو عدم، طُرفه بی‌ سود و بی‌ زیان که منم

گفتم ای جان تو عِینِ مایی گفت، عِین چه‌بوَد در این عیان که منم

گفتم آنی، بگفت‌ های، خموش، در زبان نامده‌ست آن که منم

گفتم اندر زبان چو درنامد اینْت گویای بی‌زبان که منم

می شدم در فنا چو مَهْ بی ‌پا، اینْت بی‌ پای پادَوان که منم

بانگ آمد چه می دوی بنگر، در چنین ظاهرِ نهان که منم

شمسِ تبریز را چو دیدم من، نادره بحر و گنج و کان که منم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *