ای باده تو باشی که همه داد کنی، صد بنده به یک صبوح آزاد کنی

ای باده تو باشی که همه داد کنی، صد بنده به یک صبوح آزاد کنی

چَشمم به تو روشن است همچون خورشید، هم در تو گریزم که تو ام شاد کنی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *