باده بده ساقیا عشوه و بادم مده، وز غم فردا و دی هیچ به یادم مده

باده بده ساقیا عشوه و بادم مده وز غمِ فردا و دی هیچ به یادم مده

باده از آن خمِّ مِهْ پر کن و پیشم بنِهْ گر نگشایم گِرِهْ هیچ گشادم مده

چون گذرد مِی ز سر گویم ای خوش پسر باده نخواهم دگر مست فتادم مده

چاکر خندۀْ توام کشتۀ زندۀْ توام گر نه که بندۀْ توام بادۀ شادم مده

فتنه به شهرِ توام کشتۀ قهرِ توام گر نه که بهرِ توام هیچ مرادم مده

صدْقه از آن لعلِ کان بخش بر این پُر زیان ور ز برای تو جان صدْقه ندادم مده

از سرِ کین درگذر بوسه دِهْ ای لب شکر بر سرِ هر خاک سر گر ننهادم مده

هر که دُوَم بار زاد عشقْ بدو دادْ داد صد ره از صِدق و داد گر بنزادم مده

شمسِ حقِ نیک نام شد تبریزت مقام گر نشِکستم تمام هیچ تو دادم مده

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *