در هوایت بی‌قرارم روز و شب، سر ز پایت برندارم روز و شب

در هوایت بی‌قرارم روز و شب، سر ز پایت برندارم روز و شب

روز و شب را همچو خود مجنون کنم، روز و شب را کِی گذارم روز و شب

جان و دل از عاشقان می‌خواستند، جان و دل را می‌سپارم روز و شب

تا نیابم آن چه در مغزِ من است یک زمانی سر نخارم روز و شب

تا که عشقت مطربی آغاز کرد گاه چنگم گاه تارم روز و شب

می‌زنی تو زخمه و بر می‌رود تا به گردونْ زیر و زارم روز و شب

ساقیی کردی بشر را چِل صبوح، زان خمیر اندر خمارم روز و شب

ای مهارِ عاشقان در دستِ تو، در میانِ این قطارم روز و شب

می‌کشم مستانه بارت بی‌خبر، همچو اشتر زیر بارم روز و شب

تا بنَگشایی به قندت روزه‌ام تا قیامت روزه دارم روز و شب

چون ز خوانِ فضلِ روزه بشکنم عید باشد روزگارم روز و شب

جانِ روز و جان شب ای جانِ تو، انتظارم انتظارم روز و شب

تا به سالی نیستم موقوف عید با مهِ تو عیدوارم روز و شب

زان شبی که وعده کردی روز وصل، روز و شب را می‌شمارم روز و شب

بس که کِشتِ مِهرِ جانم تشنه است ز ابرِ دیده اشکبارم روز و شب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *