دو هزار عهد کردم که سرِ جنون نخارم، ز تو درشکست عهدم ز تو باد شد قرارم

دو هزار عهد کردم که سرِ جنون نخارم، ز تو درشکست عهدم ز تو باد شد قرارم

ز رهِ زیاده جویی به طریقِ خیره رویی، بروَم که کدخدایم غله بدْروَم بکارم

همه حلّ و عقدِ عالم چو به دستِ غیب آمد منِ بوالفضولِ معجب تو بگو که بر چه کارم

چو قضا به سُخره خواهد که ز سبلتی بخندد سگِ لنگ را بگوید که برس بدان شکارم

چو بر اوش رحم آید خبرش کند که بنشین، بهل اختیارِ خود را تو به پیشِ اختیارم

اگرت شکار باید ز منت شکار خوشتر، همه صیدهای جان را به نثار بر تو بارم

نه ز دام من ملالی نه ز جام من وبالی نه نظیر من جمالی، چه غریب و نُدره یارم

خمش ار دگر بگویم ز مقالتِ خوشِ او بپرد کبوترِ دل سوی اولین مطارم

تبریز و شمس دین شد سببِ فروغ اختر، رخ شمس از او منوّر به فرازِ سبز طارم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *