رفتم به کوی خواجه و گفتم که خواجه کو، گفتند خواجه عاشق و مست است و کو به کو

رفتم به کوی خواجه و گفتم که خواجه کو، گفتند خواجه عاشق و مست است و کو به کو

گفتم فریضه دارم آخر نشان دهید، من دوستدارِ خواجه‌ام آخر نیَم عدو

گفتند خواجه عاشقِ آن باغبان شده‌ست، او را به باغ‌ها جو یا بر کنارِ جو

مستان و عاشقان برِ دلدار خود روند، هر کس که گشت عاشق رُو دست از او بشو

ماهی که آب دید نپاید به خاکدان، عاشق کجا بمانَد در دورِ رنگ و بو

برفِ فسرده کو رخِ آن آفتاب دید، خورشید پاک خوردَش اگر هست تو به تو

خاصه کسی که عاشقِ سلطانِ ما بوَد، سلطانِ بی‌نظیرِ وفادارِ قندخو

آن کیمیای بی‌حد و بی‌عد و بی‌قیاس، بر هر مسی که بَرزد زر شد به ارجعوا

در خواب شو ز عالم وز شش جهت گریز، تا چند گول گردی و آواره سو به سو

ناچار می برندت باری به اختیار، تا پیشِ شاه باشدت اعزاز و آبرو

گر ز آنک در میانه نبودی سر خری، اسرار کشف کردی عیسی‌ست مو به مو

بستم رهِ دهان و گشادم رهِ نهان، رَستم به یک قنینه ز سودای گفت و گو

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *