زین دودناک خانه گشادند روزنی، شد دود و اندر آمد خورشیدِ روشنی

زین دودناک خانه گشادند روزنی، شد دود و اندر آمد خورشیدِ روشنی

آن خانه چیست، سینه و آن دود چیست، فکر، ز اندیشه گشت عیشِ تو اشکسته گردنی

بیدار شو، خلاص شو از فکر و از خیال، یا رب، فرست خفتهٔ ما را دهل زنی

خفته هزار غم خورَد از بهرِ هیچ چیز، در خواب گرگ بیند یا خوفِ ره‌زنی

در خواب جان ببیند صد تیغ و صد سنان، بیدار شد نبیند زان جمله سوزنی

گویند مردگان که چه غمهای بیهُده خوردیم و عمر رفت به وسواسِ هر فنی

بهرِ یکی خیال گرفته عروسیی، بهر یکی خیال بپوشیده جوشنی

آن سور و تعزیت همه با دست این نفَس، نی رقص مانْد از آن و نه زین نیز شیونی

ناخن همی زنند و رخ خود همی درند، شد خواب و نیست بر رخشان زخمِ ناخنی

کو آنکِ بود با ما چون شیر و انگبین، کو آنک بود با ما چون آب و روغنی

اکنون حقایق آمد و خوابِ خیال رفت، آرام و مأمنی‌ست، نه ما مانْد و نی منی

نی پیر و نی جوان، نه اسیر است و نی عوان، نی نرم و سخت مانْد نه موم و نه آهنی

یک رنگی‌ است و یک صفتیّ و یگانگی، جانیست بر پریده و وارسته از تنی

این یک نه آن یکیست، که هرکس بداندش، ترجیع کن که در دل و خاطر نشاندش

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *