شب و روز آن نکوتر که به پیشِ یار باشی، به میانِ سرو و سوسن گلِ خوش‌عذار باشی

شب و روز آن نکوتر که به پیشِ یار باشی، به میانِ سرو و سوسن گلِ خوش‌عذار باشی

به طرب هزار چندان که بوَند عیش‌مندان، به میانِ باغْ خندان مثَلِ انار باشی

نشوی چو خارهایی که خلند دست و پا را، به مثالِ نیشکرها که شکرنثار باشی

به مثالِ آفتابی که شهیر شد به بخشش، به میانِ پاکبازان به عطا مشار باشی

هله بس که تا شهنشه بگشاید و بگوید، چو خمش کنی نگویی و در انتظار باشی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *