صبح است و صبوح است بر این بام برآییم، از ثور گریزیم و به برجِ قمر آییم

صبح است و صبوح است بر این بام برآییم، از ثور گریزیم و به برجِ قمر آییم

پیکار نجوییم و ز اغیار نگوییم، هنگام وصال است بدان خوش‌صوَر آییم

روی تو گلستان و لبِ تو شکرستان، در سایهٔ این هر دو همه گلشکر آییم

خورشیدِ رخِ خوبِ تو چون تیغ کشیده‌ست شاید که به پیشِ تو چو مهْ شب‌سپر آییم

زلفِ تو شبِ قدر و رخِ تو همه نوروز، ما واسطهٔ روز و شبش چون سحر آییم

این شکل ندانیم که آن شکل نمودی، ور زانکِ دگرگونه نمایی دگر آییم

خورشیدِ جهانی تو و ما ذرّهٔ پنهان، درتاب در این روزن تا در نظر آییم

خورشید چو از روی تو سرگشته و خیره‌ست ما ذرّه عجب نیست که خیره نگر آییم

گفتم چو بیایید دو صد در بگشایید، گفتند که این هست و لیکن اگر آییم

گفتم که چو دریا به سوی جوی نیاید چون آبِ روان جانبِ او در سفر آییم

ای ناطقهٔ غیب تو برگوی که تا ما از مخبر و اخبارِ خوشت خوش‌خبر آییم

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *