وا پس مانی ز یار، واپس باشی، از شاخِ درخت بگسلی خس باشی

وا پس مانی ز یار، واپس باشی، از شاخِ درخت بگسلی خس باشی

در چَشمِ کسی تو خویش را جای کنی، تو مردمکِ دیدهٔ آن کس باشی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *