پیش از آنکِ از عدم کرد وجودها سری، بی ز وجود وز عدم باز شدم یکی دری

پیش از آنکِ از عدم کرد وجودها سری، بی ز وجود وز عدم باز شدم یکی دری

بی ‌مه و سالِ سال‌ها روح زده‌ست بال‌ها، نقطهٔ روحِ لم یزل پاک‌رُوی قلندری

آتشِ عشقِ لامکان سوخته پاکْ جسم و جان، گوهرِ فقر در میانْ بر مثَلِ سمندری

خود خورَد و فزون شود آنکِ ز خود برون شود، سیمبری که خون شود از برِ خود خورد بری

کورهٔ دل درآ ببین زان سوی کافریّ و دین، زر شده جانِ عاشقانْ عشقْ دکان زرگری

چهرهٔ فقر را فدا فقر منزّه از ردا، کز رخِ فقر نور شد جمله ز عرش تا ثری

مست ز جامِ شمس دین میکدهٔ الست بین، صد تبریز را ضمین از غمِ آب و آذری

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *