این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست، تا جان و جامه بذل کنم بر پیام دوست

زمان متوسط مطالعه (دو ثانیه برای هر کلمه): 4.6 دقیقه

این مطرب از کجاست که برگفت نامِ دوست، تا جان و جامه بذل کنم بر پیام دوست

دل زنده می‌شود به امیدِ وفای یار جان رقص می‌کند به سماعِ کلامِ دوست

تا نفخِ صور بازنیاید به خویشتن هرک اوفتاد مستِ محبّت ز جام دوست

من بعد از این اگر به دیاری سفر کنم هیچ ارمغانیی نبرم جز سلام دوست

رنجورِ عشق بِهْ نشود جز به بوی یار ور رفتنی‌ست جان ندهد جز به نام دوست

وقتی امیر مملکتِ خویش بودمی اکنون به اختیار و ارادت غلام دوست

گر دوست را به دیگری از من فراغت است من دیگری ندارم قایم مقامِ دوست

بالای بامِ دوست چو نتْوان نهاد پای هم چاره آن که سر بنهی زیرِ بام دوست

درویش را که نام بَرَد پیشِ پادشاه، هیهات از افتقارِ من و احتشام دوست

گر کامِ دوست کشتن سعدی‌ست باک نیست، اینم حیات بس که بمیرم به کام دوست

1 هفته قبل

از تو با مصلحت خویش نمی‌پردازم، همچو پروانه که می‌سوزم و در پروازم

زمان متوسط مطالعه (دو ثانیه برای هر کلمه): 4.7 دقیقه

از تو با مصلحتِ خویش نمی‌پردازم همچو پروانه که می‌سوزم و در پروازم

گر توانی که بجویی دلم امروز بجوی ور نه بسیار بجوییّ و نیابی بازم

نه چنان معتقدم که‌م نظری سیر کند یا چنان تشنه که جیحون بنشاند آزم

همچو چنگم سرِ تسلیم و ارادت در پیش، تو به هر ضرب که خواهی بزن و بنْوازم

گر به آتش بریم صد ره و بیرون آری زرِّ نابم که همان باشم اگر بُگْدازم

گر تو آن جُور پسندی که به سنگم بزنی از من این جرم نیاید که خلاف آغازم

خدمتی لایقم از دست نیاید چه کنم، سَر نَه چیزیست که در پای عزیزان بازم

من خراباتیم و عاشق و دیوانه و مست، بیشتر زین چه حکایت بکند غمّازم

ماجرای دلِ دیوانه بگفتم به طبیب که همه شب درِ چشم است به فکرت بازم

گفت از این نوع شکایت که تو داری سعدی دردِ عشق است ندانم که چه درمان سازم

3 هفته قبل

شکست عهد مودت نگار دلبندم، برید مهر و وفا یار سست پیوندم

زمان متوسط مطالعه (دو ثانیه برای هر کلمه): 3.9 دقیقه

شکست عهدِ مودّت نگارِ دلبندم، بُرید مِهر و وفا یارِ سست‌پیوندم

به خاکِ پایِ عزیزان که از محبّتِ دوست دل از محبّتِ دنیا و آخرت کندم

تطاولی که تو کردی به دوستی با من من آن به دشمنِ خون‌خوارِ خویش نپْسندم

اگر چه مِهر بریدیّ و عهد بشکستی هنوز بر سرِ پیمان و عهد و سوگندم

بیار ساقیِ سرمستْ جامِ بادۀ عشق، بده به رغمِ مُناصِح که می‌دهد پندم

من آن نیَم که پذیرم نصیحتِ عُقلا، پدر بگوی که من بی‌حساب فرزندم

به خاکِ پایِ تو سوگند و جانِ زنده‌دلان که من به پایِ تو در مردن آرزومندم

بیا بیا صنما کز سرِ پریشانی نمانْد جز سرِ زلفِ تو هیچ پابندم

به خنده گفت که سعدی از این سخن بُگْریز، کجا رَوَم که به زندانِ عشق دربندم

1 ماه قبل

سرو سیمینا به صحرا می‌روی، نیک بدعهدی که بی ما می‌روی

زمان متوسط مطالعه (دو ثانیه برای هر کلمه): 4.3 دقیقه

سروْ سیمینا به صحرا می‌روی، نیک بدعهدی که بی ما می‌روی

کس بدین شوخیّ و رعنایی نرفت، خود چنینی یا به عمدا می‌روی

رویْ پنهان دارد از مردم پری، تو پری‌رویْ آشکارا می‌روی

گر تماشا می‌کنی در خود نگر، یا به خوشتر زین تماشا می‌روی

می‌نوازی بنده را یا می‌کُشی، می نشینی یک نفس یا می‌روی

اندرونم با تو می‌آید و لیک خائفم گر دستِ غوغا می‌روی

ما خود اندر قیدِ فرمانِ توایم تا کجا دیگر به یغما می‌روی

جان نخواهد بردن از تو هیچ دل شهر بگْرفتی به صحرا می‌روی

گر قدم بر چشم من خواهی نهاد دیده بر ره می‌نهم تا می‌روی

ما به دشنام از تو راضی گشته‌ایم وز دعای ما به سودا می‌روی

گر چه آرام از دلِ ما می‌رود همچنین می رو که زیبا می‌روی

دیدۀ سعدیّ و دل همراهِ توست تا نپنداری که تنها می‌روی

2 ماه قبل

گرَم بازآمدی محبوبِ سیم‌اندامِ سنگین‌دل، گل از خارم برآوردی و خار از پا و پا از گل

زمان متوسط مطالعه (دو ثانیه برای هر کلمه): 5.5 دقیقه

گرَم بازآمدی محبوبِ سیم‌اندامِ سنگین‌دل، گل از خارم برآوردی و خار از پا و پا از گل

ایا بادِ سحرگاهی گر این شب روز می‌خواهی از آن خورشیدِ خرگاهی برافکن دامن محمل

گر او سرپنجه بگشاید که عاشق می‌کشم شاید هزارش صید پیش آید به خونِ خویش مستعجل

گروهی همنشینِ من خلاف عقل و دین من بگیرند آستین من که دست از دامنش بگسل

ملامتگوی عاشق را چه گوید مردم دانا، که حال غرقه در دریا نداند خفته بر ساحل

به خونم گر بیالاید دو دست نازنین شاید نه قتلم خوش همی‌آید که دست و پنجهٔ قاتل

اگر عاقل بوَد داند که مجنون صبر نتْواند، شتر جایی بخواباند که لیلی را بوَد منزل

ز عقلْ اندیشه‌ها زاید که مردم را بفرساید، گرَت آسودگی باید برو عاشق شو ای عاقل

مرا تا پای می‌پوید طریق وصل می‌جوید، بهل تا عقل می‌گوید زهی سودای بی‌حاصل

عجایب نقش‌ها بینی خلاف رومی و چینی، اگر با دوست بنشینی ز دنیا وآخرت غافل

در این معنی سخن باید که جز سعدی نیاراید، که هرچ از جان برون آید نشیند لاجرم بر دل

5 ماه قبل