چون ذره به رقص اندرآییم، خورشید تو را مسخر آییم

زمان متوسط مطالعه (دو ثانیه برای هر کلمه): 5.5 دقیقه

چون ذرّه به رقص اندر آییم خورشیدِ تو را مسخّر آییم

در هر سحری ز مشرقِ عشقْ همچون خورشید ما بر آییم

در خشک و ترِ جهان بتابیم نی خشک شویم و نی تر آییم

بس نالۀ مس‌ها شنیدیم کای نور بتاب تا زر آییم

از بهرِ نیاز و دردِ ایشان ما بر سرِ چرخ و اختر آییم

از سیمبری که هست دلبر از بهرِ قلاده عنبر آییم

زان خرقۀ خویش ضرب کردیم تا زین به قبای شُشتر آییم

ما صرف کشانِ راهِ فقریم سرمستِ نبیذِ احمر آییم

گر زهرِ جهان نهند بر ما از باطن خویش شکّر آییم

آن روز که پُردلان گریزند در عینِ وَغا چو سنجر آییم

از خونِ عدو نبیذ سازیم وانگه بکشیم و خنجر آییم

ما حلقۀ عاشقانِ مستیم هر روز چو حلقه بر در آییم

طغرای امانِ ما نوشت او کِی از اجلی به غرغر آییم

اندر ملکوت و لامکان ما بر کرّۀ چرخِ اخضر آییم

از عالمِ جسم خفیه گردیم در عالمِ عشق اظهر آییم

در جسم شده‌ست روحِ طاهر، بی جسم شویم و اطهر آییم

شمسِ تبریز جانِ جان است در برجِ ابد برابر آییم

ما آفت جان عاشقانیم، نی خانه نشین و خانه بانیم

زمان متوسط مطالعه (دو ثانیه برای هر کلمه): 4.9 دقیقه

ما آفتِ جانِ عاشقانیم نی خانه نشین و خانه بانیم

اندر دلِ تو اگر خیال است می‌پنداری که ما ندانیم

اسرارِ خیال‌ها نَه ماییم، هر سودا را نَه ما پزانیم

دل‌ها برِ ما کبوترانند هر لحظه به جانبی پرانیم

تن گفت به جان از این نشان کو جان گفت که سر به سر نشانیم

آخر تو به گفتِ خویش بنْگر کاندر دهنِ تو می‌نشانیم

هر دم بغلِ تو را گرفته در راحت و رنج می‌کشانیم

تا آتش و آب و باد طبعی ما بادۀ خاکیَت چشانیم

و آن گاه دهانِ تو بشوییم آن جا برسی که ما نهانیم

چون رختِ تو در نهان کشیدیم آنگه بینی که ما چه سانیم

چون نقشِ تو از زمین ببردیم دانی که عجایبِ زمانیم

هر سو نگری زمان نبینی پس لاف زنی که لا مکانیم

همرنگِ دلت شود تنِ تو در رقص آیی که جمله جانیم

لب بر لبِ ما نهی تو بی لبْ اقرار کنی که همزبانیم

ای شمسِ الدّین و شاهِ تبریز از بندگیَت شهنشهانیم

صنما گر ز خط و خال تو فرمان آرند، این دل خسته مجروح مرا جان آرند

زمان متوسط مطالعه (دو ثانیه برای هر کلمه): 4.7 دقیقه

صنما گر ز خط و خالِ تو فرمان آرند این دلِ خستۀ مجروحِ مرا جان آرند

عاشقان نقشِ خیالِ تو چو بینند به خواب ای بسا سیل که از دیدۀ گریان آرند

خنک آن روز خوشا وقت که در مجلسِ ما ساقیان دستِ تو گیرند و به مهمان آرند

صوفیان طاقِ دو ابروی تو را سجده برند عارفان آنچِ نداری برِ تو آن آرند

چشمِ شوخِ تو چو آغاز کند بوالعجبی آدمِ کافر و ابلیسْ مسلمان آرند

بت پرستانْ رخِ خورشید تو را گر بینند بر قد و قامتِ زیبای تو ایمان آرند

شمّه‌ای گر ز تو در عالمِ علْوی برسد قدسیان رقص بر این گنبدِ گردان آرند

گر بدین عاشقِ دلسوختۀ مسکینی شکری زان لبِ چون لعلِ بَدَخشان آرند

جان و دل هر دو فدای شکرستانِ تو باد آبِ حیوان چو از آن چاهِ زَنَخدان آرند

شمسِ تبریز اگر بلبلِ باغِ ارمی باش تا قوتِ تو از روضۀ رضوان آرند

عاشق آن قند تو جان شکرخای ماست، سایه زلفین تو در دو جهان جای ماست

زمان متوسط مطالعه (دو ثانیه برای هر کلمه): 6.8 دقیقه

عاشقِ آن قندِ تو جانِ شکرخای ماست سایۀ زلفینِ تو در دو جهان جای ماست

از قد و بالای اوست عشق که بالا گرفت وآنکِ بشد غرقِ عشق قامت و بالای ماست

هر گلِ سرخی که هست از مددِ خونِ ماست هر گلِ زردی که رُست رسته ز صفرای ماست

هر چه تصوّر کنی خواجه که همتاش نیست عاشق و مسکینِ آن بی ضد و همتای ماست

از سببِ هجر اوست شب که سیه پوش گشت توی به تو دودِ شب ز آتشِ سودای ماست

نیست ز من باورت این سخن از شب بپرس تا بدهد شرحِ آنکْ فتنۀ فردای ماست

شب چه بوَد روز نیز شهره و رسوای اوست کاهش مه از غمِ ماهِ دل افزای ماست

آه که از هر دو کون تا چه نهان بوده‌ای خَهْ که نهانی چنین شهره و پیدای ماست

زان سوی لوحِ وجود مکتبِ عشّاق بود و آنچِ ز لوحش نمود آن همه اسمای ماست

اوّل و پایانِ راه از اثر پای ماست ناطقه و نفْسِ کل نالۀ سرنای ماست

گر نه کژی همچو چنگْ واسطۀ نای چیست، در هوسِ آن سری اوست که هم پای ماست

گر چه که ما هم کژیم در صفتِ جسمِ خویش بر سرِ منشورِ عشقْ جسمْ چو طغرای ماست

رخت به تبریز برد مفخرِ جانْ شمسِ دین، باز بیاریم زود کان همه کالای ماست

از سقاهم ربهم بین جمله ابرار مست، وز جمال لایزالی هفت و پنج و چار مست

زمان متوسط مطالعه (دو ثانیه برای هر کلمه): 4.7 دقیقه

از سقاهم ربّهم بین جملۀ ابرارْ مستْ وز جمالِ لایزالی هفت و پنج و چار مست

این قیامت بین که گویی آشکارا شد ز غیبْ خمّ و کوزۀْ حوضِ کوثر از مِیِ جبّار مست

تن چو سایه بر زمین و جانِ پاکِ عاشقان در بهشتِ عشقِ تجری تحتها الانهار مست

چون فزون گردد تجلّی از جمالِ حق ببین ذرّه ذرّۀْ هر دو عالم گشته موسی‌وار مست

از تقاضاهای مستان وز جوابِ لَن تران در شفاعت مو به مویِ احمدِ مختار مست

او سر است و ما چو دستار اندر او پیچیده‌ایم از شرابِ آن سری گردد سر و دستار مست

یوسُفِ مصری فرو کن سر به مصر اندر نگر شهرِ پر آشوب بین و جملۀ بازار مست

گر بگویم ای برادر خیره مانی زین عجب عرش و کرسی آسمان‌ها این همه کردار مست

شمسِ تبریزی برآمد در دلم بزمی نهاد از شرابِ عشق گشته‌ست این در و دیوار مست